Gedanken Teil II (Aiszug aus dem Alltag) / Σκέψεις μέρος δεύτερο (από την καθημερινότητα της σημερινής εποχής)

Τροφή προς σκέψη δεδομένου της σημερινής εποχής όπου η αναθεώρηση σκέψεων και αρχών υφίσταται (διατίθεται σε 2 γλώσσες) / Was zum Nachdenken in anbetracht dessen, dass in der jetzigen Zeit ein Umdenken und eine neue Setzung von Werten erforderlich sei ( in zwei Sprachen)

Die Mutter einer meinen Schülern rief micht gestern an, dass sie mit dem ganzen Schulmaterial nicht zurechtkäme und ob ich vorbeischauen kann. Ebenso würde sie auf meine Empfehlungen Kräutertees mischen, einkaufen gehen und in die Apotheke, weil sie alle in der Familie Verdauungsbeschwerden hat. Nichts Aussergewöhnliches also...was ich aber dort erleben, hören und mitbekommen hat, hat mich zutiefst berührt und es gibt einem zu denken, wenn man bedenkt, wie viel Menschen alles haben und für Kollateralschäden reklamieren, wie die weitere Bezahlung eines Hortes oder weil das Internet zu langsam sei.

Der Vater ist kurz vor dem Lock Down entlassen worden und findet zurzeit keine Arbeit, jedoch ist er glücklich und zufrieden, dass zumindest ein Teil der Familie gesund und beisammen ist. Um meine Rechnungen, ohne Annahme meines Entgegenkommens, zu bezahlen, hat er per sofort das Rauchen aufgehört.

Die Mutter ist dankbar, dass ihr Kind vom Virus im Spital, weil sie weiss, dass dank dem Risiko, dass ihr Kind eingegangen ist, alle andere verschont geblieben sind. Sie ist dankbar, dass es ihrem Kind gut geht und dass es alle andere gut geht.

Für sie zählt, dass es allen gut geht, sie ein Dach über den Kopf haben und jeden Tag was zu essen.

Ob sie sich Sorgen machen? Ja klar, aber weshalb sich den Kopf zerbrechen und den Schlaf verlieren, damit gehen sie auch nicht weg. Sie arbeiten hart (jetzt halt nur die Mutter) um ihre Kinder alles zu ermöglichen und das ist für sie wichtiger als zu überlegen, ob sie selber als Eltern morgen ohne Essen den Tag verbringen müssen….

Η μητέρα ενός μαθητή μου με πήρε χθες τηλέφωνο διότι δεν τα βγάζουν πέρα με τα μαθήματα και αν θα μπορούσα να περάσω. Εκτός αυτού ήθελε να της πω ποια βότανα θα χρειαζόντουσαν όπως και ποια φάρμακα και τρόφιμα θα της συνιστούσα να ψωνίσει γιατί έχουν όλοι θέμα με την χώνεψη…τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή… και όμως αυτό που έζησα εκεί με έκανε να σκεφτώ, μ έκανε να αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν όλα να διαμαρτύρονται γιατί δεν παίρνουν τα λεφτά πίσω από τον δάσκαλο κιθάρας για τα μαθήματα που χάνονται ή γιατί το ίντερνετ είναι πιο αργό απ ότι συνήθως.

Ο πατέρας απολύθηκε λίγο πριν κλείσουν όλα, αλλά είναι ευτυχισμένος γιατί η οικογένεια του είναι καλά και έστω εν μέρει υγιείς..παρόλο που τους είπα ότι για την δική μου αμοιβή μπορούμε σίγουρα να βρούμε λύση δεδομένου των περιστάσεων, αρνήθηκε κατηγορηματικά διότι φρόντισε να τα έχει καθότι έκοψε το τσιγάρο για να μπορέσει να με πληρώνει και να συντηρείται και η οικογένεια καλύτερα. Η μητέρα παρόλο που πονάει για το παιδί της, που είναι στο νοσοκομείο με τον ιό, χαίρεται που το έχει ακόμα και είναι περήφανη που θυσίασε την υγεία της, για να σώσει 40 άτομα. Εκτός αυτού χαίρεται που οι υπόλοιποι είναι υγιείς και ασφαλείς. Έχουν να φάνε, έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους και αυτό τους φτάνει.

Αν έχουν έννοιες ; Και βέβαια, αλλά αρνούνται να χάσουν τον ύπνο τους γι αυτές και να τρελαίνονται, διότι κατανόησαν ότι δεν λύνεται κάτι έτσι. Δουλεύουν σκληρά για τα παιδιά τους (αν και τώρα μόνο η μάνα) για να μπορούν να έχουν τα απαραίτητα, ειδικά τα παιδιά τους και δεν τους ενδιαφέρει αν αυτοί περνάνε μια μέρα χωρίς φαι…