Και επί του
θέματος.....και επειδή πολλοί αγνοούν τα σημάδια και εντέλει καταλήγουν
με φαρμάκα, με θεραπείες, με αρρώστιες, με συνάχια, μικροί και μεγάλοι
σας έχω και ένα μικρό κιτ, μιας και θεωρώ την πρόληψη τον καλύτερο
γιατρό....νους, ψυχή, διάθεση και σώμα
πρέπει να συνηθίσουν άλλες θερμοκρασίες και την μείωση του φυσικού
φωτός. Ειδικά για τα άτομα όπου θα είναι το πρώτο τους φθινόπωρο εδώ, το
βρίσκω ως μια επένδυση απόλυτα βασική και μάλιστα μια λάμπα φώτος
ημέρας, πχ της Philips. Διότι η μελατονίνη, βασική ορμόνη του σώματος
δεν μπορεί να απορροφηθεί σωστά, εάν υπάρχει έλλειψη ηλίου που σημαίνει
ότι είμαστε μονίμως πτώμα. Είναι τραγικό να έχω τόσα παιδιά με κατάθλιψη
μόνο και μόνο γιατί κανείς δεν τους σύστησε κάτι τόσο απλό. Η δόση
κυμαίνεται για τα παιδιά 20 με 30 λεπτά κατά τη διάρκεια του πρωινού,
σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ενήλικες μπορούν να το συντονίσουν μόνοι
τους. Σημαντική είναι και η χορήγηση βιταμίνης D εάν χρειάζεται. Συνήθως
εάν κάποιος παίρνει μια Multivitamin κάψουλα την εβδομάδα μπορεί να
καλυφθεί άνετα. Η έλλειψη φαίνεται στις συνεχείς λοιμώξεις, σε πόνους
στα κόκκαλα και στους μυς, σε σημάδια κατάθλιψης, σε αίσθηση συνεχής
κούρασης. Επίσης θέλει σιγα σιγά να προσθέτετε στρώσεις ρούχων, όχι
απότομα διοτί δεν μπορεί έτσι ο οργανισμός να συνηθίσει. Ναι μεν δεν
πρέπει κάποιος να κρυώνει και ειδικά στα νεφρά, τα πνευμόνια και την
κοιλιακή χώρα, αλλά δεν θέλει και υπερβολή. Η προστασία από την βροχή
είναι σημαντική, αλλά όχι και να σκάει από την ζέστη και να ιδρώνει.
Επίσης συνιστάται αναλόγως το άτομο μια μικροβιολογική θεραπεία για να
καθαρίσει το έντερο και να μπορέσει το ανοσοποιητικό σύστημα να αρχίσει
να αναπτύσει αντισώματα. Μη φοβάστε να βγείτε έξω, ενά καλό τσαι και μια
σούπα μπορούν να κάνουν θαύματα....και το φθινόπωρο έχει τις ομορφιές
του και είναι και σημαντικό για την φύση, αλλά και για τον
άνθρωπο...είναι ώρα ο καθένας να μαζευτεί, να συλλογιστεί, να αρχίσει να
θέτει καινουρίους στόχους για τον επόμενο χρόνο και να κοιτάξει τι του
έχει μείνει ακόμα να κάνει και να κλέισει φέτος...καλό μεσημέρι <3
Zwischen System und Seele: Muttersein mit einem neurodivergenten Kind... Schon damals war es Zeit, zu sprechen. Zeit, zu wissen, Zeit, den Unterschied zu erkennen. Aber wie dann, dies sieht man weder auf Bilder, noch gibt es dazu eine klinische Diagnose...lediglich der Mutterinstikt, flüstert einem ins Ohr, dass dieses Kind auf seine wunderbare Art anders ist, als normale (und was heisst dann bitte schön normal ?) Die Jahre vergingen – und mit ihnen wuchs später die Erkenntnis, dass auch genau die Inkompetenz der Behörden, dieses Andersein richtig zu erfassen, erkennen umd akzeptieren, zum Wendepunkt wurde. Ein Meilenstein für Jahre voller Trauer, Schmerz und tiefem Ringen um Verständnis. Aber zurück zum Anfang... Du wusstest es schon damals, mein liebes Kind: Du bist nicht systemkonform. Nicht, weil du „kaputt“ bist, sondern weil du auf deine wunderbare Art einfach anders bist. Schon in der Schwangerschaft warst du wie ein Pendel – immer in Bewegung, immer mit einer Botschaft, be...

Kommentare
Kommentar veröffentlichen